ერთი კვირაა ვწუწუნებ, როგორ ცივა, რა უბედურებაა და ა.შ. მერე დავაკვირდი კალენდარს _ სექტემბერი მთავრდება მადმუაზელ! უფრო სწორად მადამ ( ეჰ ვერ შევეჩვიე.ნამეტანი ჩქარ-ჩქარა ვიცხოვრე ბოლო წელი :)))).
ვზივარ ახლა აქ, ბნელ ოთახს სინათლის ორი კუბი ანათებს: აკვარიუმის და მონიტორის, მონიტორის შუქს ვარ მიფიცხებული და პლედის კუთხეს ვიკუჭავ ფეხებთან _ საიდანღაც უქიქინებს, და ვერ მივაგენი. გარეთ ისე ბნელა და ისე სველა, ჩემში 90-იანების მარი იღვიძებს: ყველა უპატრონო ძაღლზე, კატაზე, თაგვზე და ბეღურაზე მიკვდება გული, ისეთი ამინდია. სად არიან, რას არიან შეფარებულები, ათბობთ რამე?..
ვიტყუები, დიდი ხანია ამაზე აღარ მიფიქრია :)
Advertisement
