მასაჩუსეტსის ტექნოლოგიების ინსტიტუტის ქიმიკოსებმა ახალი სენსორული სისტემა შექმნეს, რომელიც დიაბეტით დაავადებულებს გლუკომეტრის ალტერნატიულ, Hi-Tech ანალოგს სთავაზობს.
სისტემა წარმოადგენს ნახშირბადოვან, პოლიმერში გახვეულ ნანომილაკებს, რომლებიც გარკვეულ გარემოში გლუკოზის არესებობის შემთხვევაში ფლუორესცირებენ, რისი დეტექტირებაც ინფრაწითელი სენსორით შეიძლება, ნათების ინტენსივობის გაზომვით კი შეიძლება გლუკოზის რაოდენობის დადგენა.
მკვლევარები გეგმავენ, ნანომილაკები მელნის შემადგენლობაში ჩართონ და მათი “ჩამონტაჟება” კანში ტატუირების სახით იქნება შესაძლებელი. ნათების დაფიქსირება მოხდება მაჯის საათის ტიპის მოწყობილობით, რომელიც ტატუზე მოკლე ინფრაწითელი დასხივებით გაზომავს ინტენსივობას დაა შესაბამისად _ გლუკოზის დონეს სისხლში.
მეცნიერების თქმით, სენსორის კიდევ ერთი უპირატესობა მდგომარეობს მის გამძლეობაში სინათლის მიმართ_ სხვა ფლუორესცენტული მოლეკულებისგან განსხვავებით, ნანომილაკები სინათლის სხივების გავლენით არ იშლებიან და არც ნათების ინტენსივობას იცვლიან. ამით უზრუნველყოფილია მისი ხანგრძლივი გამოყენების შესაძლებლობა, სულ მცირე 6 თვის განმავლობაში, რის შემდეგაც საჭირო იქნება მხოლოდ საღებავის დამატება _ მილაკების რაოდენობის შევსება.
ახლა მკვლევარები მუშაობენ სენსორების სიზუსტეზე, რადგანაც დიაბეტის დროს სასიცოცხლოდ აუცილებელია შაქრის დონის ზუსტი განსაზღვრა და მისი კონტროლი. იმისთვის რომ დაინერგოს ყოველდღიურ გამოყენებაში, გლუკომეტრულმა მეთოდმა უნდა გაიაროს Clarke Error Grid ტესტი, გლუკოზის გაზომვის მეთოდების ოქროს სტანდარტი: სენსორის მონაცემების შედარება ხდება გლუკოზის განსაზღვრის ლაბორატორიულ მონაცემებთან. გლუკომეტრული მეთოდის ეფექტურობას ამ განსხვავების მინიმუმამდე დაყვანა განაპირობებს.
მეთოდის ადამიანებზე გამოცდა რამდენიმე წელში განხორციელდება, მანამდე კი იგეგმება ექსპერიმენტები ცხოველებზე. “მხოლოდ პრაქტიკაში გამოვლინდება მიდგომის ჭეშმარიტი ეფექტურობა, რადგან სანამ არ ჩაბერგავ და სიგნალის სიძლიერეს არ ნახავ, ვერ მიხვდები, რამდენად ამართლებს” _ აცხადებენ მკვლევარები.
http://web.mit.edu/newsoffice/2010/glucose-tattoo-0528.html
